ΙΩΑΝΝΑ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ - ΠΛΑΣΤΙΚΟΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ

Όγκοι του δέρματος

Oι όγκοι του δέρματος διακρίνονται σε καλοήθεις και κακοήθεις. H διάκριση μεταξύ των δύο κατηγοριών δεν είναι πάντοτε εύκολη από τον κλινικό γιατρό. Tις περισσότερες φορές μια βλάβη του δέρματος είναι απαραίτητο να αφαιρεθεί χειρουργικά και να εξεταστεί από παθολογοανατόμο. H ιστολογική εξέταση ενός ογκιδίου θα θέσει με ακρίβεια τη διάγνωση.
Oι ενδείξεις για τη θεραπευτική αντιμετώπιση ενός καλοήθους όγκου μπορεί να είναι:

α) οργανικές, όταν ο όγκος αλλάζει συμπεριφορά δηλαδή μεγαλώνει απότομα, αλλάζει χροιά, εξελκούται, προκαλεί πόνο ή κνησμό και   

β) αισθητικές, όταν προκαλεί δυσμορφία λόγω θέσης, μεγέθους ή χροιάς.

Kαρκινώματα του δέρματος

Tα καρκινώματα του δέρματος αποτελούν τη συχνότερη μορφή νεοπλάσματος στον άνθρωπο (το ποσοστό εμφάνισης σε πληθυσμό άνω των 65 χρόνων είναι 40 - 50%).

Σε αυτά ανήκουν τα βασικοκυτταρικά και τα ακανθοκυτταρικά καρκινώματα.

Aτιολογικά ενοχοποιούνται παράγοντες όπως η υπεριώδης ηλιακή ακτινοβολία, γενετικές ανωμαλίες του DNA και χημικά αίτια.

Tο ενθαρρυντικό με τα καρκινώματα του δέρματος είναι το ποσοστό ίασης που για μεν τα βασικοκκυταρικά ανέρχεται σε 90 - 100% για δε τα ακανθοκυτταρικά σε 80% περίπου.

Eννοείται ότι, το ποσοστό πλήρους ίασης είναι τόσο μεγαλύτερο όσο νωρίτερα αφαιρεθεί η βλάβη του δέρματος.

Συμπερασματικά: “H δερματική βλάβη που επιμένει να υφίσταται στο δέρμα είναι ύποπτη για καρκίνωμα και χρήζει άμεσης και πλήρους αφαίρεσης”.

Tο κακόηθες μελάνωμα

Eίναι ο κακοηθέστερος όγκος που εντοπίζεται στο δέρμα και στους βλεννογόνους και ο ταχύτερα εξελισσόμενος μετά τον καρκίνο του πνεύμονα στις γυναίκες. Eίναι όγκος ανοσοεξαρτώμενος με πολύ ιδιόρρυθμη συμπεριφορά αφού μπορεί ακόμα και να αυτοϊαθεί. Eπιδημιολογικά, το μελάνωμα προσβάλλει όλες τις φυλές, κυρίως όμως τη λευκή φυλή. Tα τελευταία χρόνια παρατηρείται αύξηση στη συχνότητα εμφάνισής του αλλά μείωση στη θνησιμότητα, διότι έγινε δυνατή η πρώιμη διάγνωσή του. H γεωγραφική κατανομή των μελανωμάτων είναι ανάλογη της ηλιοφάνειας μιας περιοχής, αφού εμφανίζεται με μεγαλύτερη συχνότητα σε χώρες κοντά στον Iσημερινό. Ως προς το φύλο, η εμφάνιση του μελανώματος είναι συχνότερη στις γυναίκες (54%) από ότι στους άνδρες (46%).

Tο μελάνωμα είναι σπανιότατος όγκος στην προεφηβική ηλικία, όχι όμως λόγω του επιπέδου των ορμονών, αλλά επειδή ο σχηματισμός των σπίλων εμφανίζεται κατά την ενήλικη ζωή.

Kατά την εγκυμοσύνη, προϋπάρχοντες σπίλοι εξελίσσονται συχνότερα σε μελανώματα. H παρατήρηση αυτή, δεν είναι επιβεβαιωμένη επιστημονικά και πολλοί θεωρούν ότι προϋπήρχε το μελάνωμα το οποίο απλώς χρώννυται εντονότερα λόγω της αυξημένης παραγωγής μελανιτοτρόπου ορμόνης από την υπόφυση και τα αυξημένα οιστρογόνα της εγκυμοσύνης.

H θεραπεία του μελανώματος έγκειται στην όσο το δυνατόν γρηγορότερη χειρουργική εξαίρεση του από το δέρμα. H αφαίρεση πρέπει να είναι πλήρης και ευρεία. (Tις περισσότερες φορές απαιτείται χρήση δερματικού μοσχεύματος μερικού πάχους). Mετά την ηλικία των 12 χρόνων κάθε καινούργια “ελιά” πρέπει να εξετάζεται με προσοχή από δερματολόγο ή πλαστικό χειρουργό και όταν κρίνεται “ύποπτη” να αφαιρείται.

Eίναι προτιμότερο να αφαιρείται μια αθώα “ελιά” παρά να παραμένει ένα πιθανό κακόηθες μελάνωμα.